May 13, 2025

Pyrroloquinoline quinone (PQQ): تقویت کننده میتوکندری که باعث سلامت مغز و طول عمر مغز می شود

پیام بگذارید

2.jpg

 

I. آشنایی با PQQ

خصوصیات شیمیایی و منابع طبیعی

پیرولوکینولین کوینون (PQQ) یک ترکیب کوینون است که ساختار شیمیایی آن حاوی سه گروه اسید کربوکسیلیک و دو اتم اکسیژن کوینون است و فعالیت ردوکس قوی دارد. PQQ طبیعی به طور گسترده در میکروارگانیسم های خاک ، گیاهان خاصی (مانند فلفل سبز و کیوی) و غذاهای تخمیر شده (مانند ناتو) یافت می شود. بدن انسان نمی تواند آن را به طور مستقل سنتز کند و باید آن را از طریق رژیم غذایی یا مکمل ها بدست آورد [1]. ‌

 

فرم مکمل رژیم غذایی

نمک دیودیوم PQQ یک شکل محلول در آب PQQ است که معمولاً در مکمل های تجاری یافت می شود ، با دامنه دوز توصیه شده از {1}} میلی گرم در روز[2]بشر ایمنی آن در مطالعات متعدد حیوانات و انسانی تأیید شده است ، بدون اینکه عوارض جانبی سمی قابل توجهی داشته باشد [3].

 

من اثربخشی و شواهد علمی PQQ‌

‌1 ترویج بیوژنز میتوکندری و متابولیسم انرژی

میتوکندری کارخانه های انرژی سلول ها هستند و نشان داده شده است که PQQ با فعال کردن مسیر سیگنالینگ AMPK\/PGC {{0} {0 {0 {0 {0 {0 {0 {0 {0 {0 {0 {0. آزمایشات حیوانات نشان داده است که تعداد میتوکندری در کبد و عضلات موش های مجهز به PQQ به طور قابل توجهی افزایش یافته است ، و کارآیی متابولیسم انرژی بهبود یافته است[4]بشر یک کارآزمایی دو کور در بزرگسالان سالم دریافت که پس از مکمل 20 میلی گرم PQQ روزانه به مدت 8 هفته متوالی ، خستگی افراد کاهش یافته و انعطاف پذیری شناختی بهبود یافته است ، که ممکن است مربوط به افزایش عملکرد میتوکندری باشد[5].

 

2 محافظت عصبی و بهبود عملکرد شناختی

PQQ می تواند به سد خونی مغزی نفوذ کرده و آسیب نورون های ناشی از استرس اکسیداتیو را کاهش دهد. مدل های حیوانی نشان داده اند که PQQ می تواند سمیت عصبی پروتئین آمیلوئید (پروتئین مرتبط با بیماری آلزایمر) را مهار کند و ترویج بازسازی نورون های آسیب دیده[6]بشر در مطالعات انسانی ، یک کارآزمایی در مورد افراد میانسال و سالخورده نشان داد که مکمل با PQQ (20 میلی گرم در روز) همراه با کوآنزیم Q12 به طور قابل توجهی حافظه و توجه را بهبود بخشید ، و اثر بهتر از استفاده از کوآنزیم Q10 به تنهایی بود[7].

 

‌3 اثرات آنتی اکسیدان و ضد التهابی-

PQQ با واکنش مستقیم با رادیکال های آزاد و فعال کردن مسیر آنتی اکسیدانی NRF2 ، یک اثر آنتی اکسیدان دوگانه را اعمال می کند. آزمایشات آزمایشگاهی تأیید کرده اند که ظرفیت آنتی اکسیدانی آن {1}} برابر ویتامین C است[8]بشر مطالعات بالینی نشان داده است که مکمل با PQQ می تواند سطح نشانگرهای التهابی (مانند پروتئین واکنشی C) را کاهش دهد و یک اثر محافظتی بالقوه بر بیماریهای ناشی از التهابی مزمن (مانند بیماری قلبی عروقی) دارد[9].

 

‌4 تنظیم ایمنی و سلامت روده

مطالعات اولیه نشان داده اند که PQQ با تنظیم تعادل ایمنی Th1\/Th2 می تواند ایمنی بدن را تقویت کند[10]بشر علاوه بر این ، PQQ ممکن است با ترویج تکثیر باکتری های مفید روده (مانند لاکتوباسیل) ساختار فلور روده را بهبود بخشد ، اما مکانیسم خاص آن هنوز نیاز به تأیید بیشتر دارد[11].

 

i‌ii نتیجه گیری

به عنوان یک مکمل رژیم غذایی جدید ، نمک دیودیوم پیرولوکینولین کوینون (PQQ) ارزش بالقوه ای را در ارتقاء سلامت میتوکندری ، محافظت از عملکرد عصبی ، آنتی اکسیداسیون و تنظیم ایمنی نشان داده است. با این حال ، تحقیقات موجود هنوز محدودیت هایی دارد: بیشتر شواهد از آزمایشات حیوانات و آزمایشات انسانی در مقیاس کوچک و ایمنی طولانی مدت ، دوز بهینه و کاربرد در جمعیت های خاص (مانند زنان باردار و بیماران مبتلا به بیماری های مزمن) هنوز هم باید مورد بررسی قرار گیرد. توصیه می شود که مصرف کنندگان از آن به طور منطقی تحت هدایت حرفه ای استفاده کنند ، و ما مشتاقانه منتظر آزمایشات بالینی در مقیاس بزرگتر در آینده هستیم تا مبنای علمی محکم تری برای کاربرد آن فراهم کنند.

 

منابع

  1. ‌Kumazawa ، T.‌ و همکاران. (1992). مجله ویتامینولوژی. 38 (4) ، {3}}.
  2. ‌هریس ، CB‌ و همکاران. (2013). مجله بیوشیمی تغذیه ای. 24 (12) ، {3}}.
  3. ‌ایتو ، ی.‌ و همکاران. (2019). سم شناسی نظارتی و فارماکولوژی. 103 ، {{2}.
  4. ‌Chowanadisai ، W.‌ و همکاران. (2010). مجله شیمی بیولوژیکی. 285 (1) ، {3}}.
  5. ‌ناکانو ، م.‌ و همکاران. (2009). غذاهای عملکردی در سلامت و بیماری. 17 (4) ، {3}.
  6. ‌ژانگ ، جی جی‌ و همکاران. (2016). تحقیقات عصبی شیمیایی. 41 (5) ، {3}}.
  7. ‌Takatsu ، H.‌ و همکاران. (2009). مجله بیوشیمی و تغذیه بالینی. 45 (1) ، {3}}.
  8. ‌استیتس ، TE‌ و همکاران. (2006). بیوفاكاتور. 28 (1) ، {{3}.
  9. ‌Ihara ، H.‌ و همکاران. (2019). آنتی اکسیدان ها. 8 (8) ، 316.
  10. ‌راکر ، R.‌ و همکاران. (2009). بیوفاكاتور. 34 (3) ، {{3}.
  11. ‌سوزوکی ، ا.‌ و همکاران. (2016). مجله علوم تغذیه ای و ویتامینولوژی. 62 (4) ، {3}}.

سلب مسئولیت: متون فوق همه از ادبیات تحقیقات علمی و اینترنت است و توسط آژانس های معتبر ملی ارزیابی نشده است. این مقاله برای تشخیص ، درمان ، درمان یا جلوگیری از هرگونه بیماری در نظر گرفته نشده است. در صورت وجود نقض یا سوء تفاهم ، لطفاً برای حذف آن با ما تماس بگیرید. ممنون

ارسال درخواست